Nostaljik bir şiirimle günü anıyorum...

Deprem

Azrail geçti telaşlayanımdan

Rüzgarı düşürdü beni taş merdivenden

Bastıkları yer ayaklarının altından alınan

Damları çöküp altında kalan kimbilir

Kaç kişinin canını almaya gidiyordu hızla

Bir anda yayılan ölümün keskin kokusunda

Karanlıkta toz toprak içinde soluk alamazken

Yetim kalanın

Eşini arkadaşını arayanın

Evladını kaybeden anne babanın

Sevenin sevdiğinin arkasından

Gördün mü sel olan gözyaşlarını

Çığlıkları duydun mu?

Çığlıkların içinde yıkılmış evlerimizi

Gördün mü karda kışta perişan halimizi?

Çıkan yangınları

Denizden gelen dev dalgaları

Almışsın yanına yakınlarımızı

Gördün mü sergilenecek

Yılın fotoğrafı seçilecek anları

Söyleyin öküzlere

Bombalarla kırmasınlar fayları

Sallamasınlar başlarını...

Barbaros İrdelmen