Arabanın içindeki naylonu toplarken arabadan indim.

Her yer kesinlikle sessizdi.

"Herkes hangi cehennemde? Burası neden mezarlık gibi?" Kendime sordum.

Neredeler?" Sokaklara doğru yürürken seslendim.

"Lütfen insanları öldürme Lütfen öldürme" insanların ağlamaklı sesini duydum.

Herkes kapılardan hızla çıktı düşündüm.

Gözlerim şokla açılırken naylon elimden düştü.

İnsanlara bağırdım insanlar Arkasını dönünce seslendim.

Artık farklı bir yüzleri var ve dişleri bir vampirinki gibiyken ağızları kanlıydı.

"Siz kimsiniz? Bu benim tanıdığım insanlar değildi..." Korkuyla bağırdım.

"İnsanlar bizden uzak dur!" Bıçağı bana doğrultarak bana bağırdılar

Lütfen bize yardım et... Onlar artık insan değildi onlar artık kötü bir yaratıklar dedi ağlayarak çıplak yere oturdum

"Bırak onları! Sen kimsin?" Kahkaha atarken tekrar sordum.

"Ben kara melek ve insanları almaya geldim, bu yüzden benden uzak dur insanları bıçaklamak için koşarken güldü ve ben onu tuttum.

Saniyeler sonra bayıldım.

zayıf gözlerimi açtım....

"Neredeyim?" Şaşkınlık ve şaşkınlıkla etrafa bakınırken sordum.

Elimi sıkmaya çalıştım o sırada elimin bacaklarım dâhil zincirli olduğunu fark ettim.

Etrafıma baktım ve insanların elleri ve ayakları zincirlenmiş şekilde yanımda yattığını gördüm.

Neden bu mağarada zincirlenip kilitliyiz?" Diye sordum

"Burayı nasıl terk edeceğiz?" Ben ağladım

"Olmaz! Asla gidemezsiniz" dedi bir ses,

Çok korktuk.

"Bizden ne istiyorsun?" onu sıkıca tutarken bağırdı.

"Bizden mi diyorsun? İhtiyacım olan asıl insanların beyinleri İsterseniz sizi özgür bırakabilirim ve sizi özgür bıraktığımda, burada olan hiçbir şeyi hatırlamamanız için size hafızanı kaybettireceğim." pis güldü bana çalışın dedi kara melek

Sana asla çalışmayız dediler

"O zaman yok olmaya hazır olun," dedi gözden kaybolurken.

Ağlamaya devam ettik… ve insanların 6 şubatta zombileşim cesetler üzerinden kara meleğe hizmet etiğini gördüm ölüm kokuyordu sokaklar vampirlerle doldurdu her yeri kara melek