Dilek Akbulut Gündoğan ile Şiirin Büyülü Yolculuğu

Söyleşi: Erhan Özdemir

Merzifon’un küçük sokaklarından Ankara’ya uzanan edebiyat yolculuğunda, lise yıllarında şiirleri park ağaçlarına asılarak sergilenen Dilek Akbulut Gündoğan, bugün Efsun adlı ilk kitabıyla okurlarının karşısında. Şiiri “özgürleştiren bir yol” olarak gören Gündoğan, bu röportajda hem kendi serüvenini hem de genç kalemlere verdiği mesajı paylaşıyor: “Yazmaktan korkmayın, yazmak insanı özgürleştirir.”

– Öncelikle sizi tanıyalım. Dilek Akbulut Gündoğan kimdir?
Ben Dilek Akbulut Gündoğan. 1978 yılında Amasya’nın Merzifon ilçesinde dünyaya geldim. Evliliğim şiir gibi dediğim bir kız çocuğa annelikle taçlandı. Şimdi Ankara’da yaşamımı sürdürüyorum.

– Edebiyat ve şiir yolculuğunuz nasıl başladı?
Şiire olan aşkım lise yıllarımda başladı. Yerel bir radyonun düzenlediği şiir yarışmasına katıldım. O dönem Merzifon küçük bir şehirdi. İnsanların tepkilerinden çekindiğim için kendi adımı kullanmadım, bir rumuzla yarışmaya dahil oldum.
Şiirlerim yarışmada dereceye girince büyük mutluluk yaşadım. Çünkü dereceye giren şiirler şehrin merkezinde bulunan parkın ağaçlarına asılarak sergilendi. Kendi dizelerimin orada asılı olduğunu görmek beni çok motive etti. O günden sonra kağıt ve kalemi elimden hiç düşürmedim.

– İlk ürünleriniz nerelerde yayımlandı?
Daha sonraki yıllarda şiirlerim, yöremizin edebiyat ve sanat dergisi olan Bedesten’in farklı sayılarında yayımlandı. Yine Hüseyin Kaya’nın hazırladığı “Merzifon’da Şiir ve Şair” kitabında da şiirlerime yer verildi.

– İlk kitabınız “Efsun” nasıl doğdu?
Ailem ve özellikle araştırmacı-yazar kardeşim Ali Cem Akbulut’un desteğiyle Mart 2023’te ilk şiir kitabım “Efsun” yayımlandı. 128 sayfadan oluşan bu kitap, serbest ölçüyle yazdığım, genelde kısa şiirlerden meydana geliyor. Okurun sayfalarında gezerken bir solukta okuyabileceği, yüreğimden taşan duyguların kaleme yansıdığı bir kitap oldu.

– Yazmaya gönül verenlere neler söylemek istersiniz?
Yazamayı seviyorlarsa mutlaka yazsınlar. “Olmuş mu, olmamış mı?” diye düşünmesinler. Çok okusunlar; ben de ilk yazmaya başladığım yıllarda öyle yaptım. “El ne der, ayıplarlar mı?” kaygısı taşımadan yazsınlar. Çünkü bence yazmak insanı özgürleştiriyor. Özgür olmak istiyorlarsa kalemle kağıdın aşkına yüreklerinden gelen hisleri yazıya döksünler.

– Son olarak eklemek istedikleriniz var mı?
Bana bu yazıda yer verdiğiniz ve şiir sevenlerle buluşturduğunuz için sonsuz teşekkür ederim.