(Kar Gülü)

Güneşin parmakları gecenin perdesini aralıyor,
Sanki sarışın kadın güzel sabahını okşuyormuş gibi,
Utanmazca...
Gökyüzünden peşinden koşuyor...
Ve yeryüzü bu gürültüye uyanıyor.

Kışın dağılmış külleri
Havada, ateşten kar gülünü oyuyor.

O bulutu görüyorum, barış içinde gururla yürüyen bir bahar gibi
Bekleme ötesindeki kalplerde.

Ben yağmurum.

Ve sanırım hayal tarlalarından umut ekiyorum, böylece sonbahar ağacında, gelirse, çiçek açsın diye.

Muammar Al-Sufyani, Yemen