İNSAN - MELEK
Ruhum kar gibidir benim,
Soğuk değilim, iyilik dolu içim.
Tanrı yardımcım, elimden dökülen kerem,
İçilecek bir pınar olur her seçim.
Gökyüzünde süzülür, ışık saçarım,
Güneşin aydınlığı var gözlerimde.
Bağrımı ardına kadar açarım,
Sana sevgimi sunmak için her yerimde.
Dilerim ki güneş hep parlasın,
Sıcak olasın, insan kalasın!
Gökyüzü kadar enginim, uçsuzum!
Senin kadar küçük, seninle varım.
Yalnızca şunu isterim insanlardan:
Sevsinler beni, seveyim onları ben de.
Gökten sevgi al, çekinme o yardan,
Işık olsun yollarına, seninle her yönde.
Zamanı itersen tek başına kalırsın,
Zavallı ve kimsesiz, bir başına...
Aç kollarını, başkalarını kucakla,
Gözlerinin nurundan ışık ver yaşamına.
Kalp, kalbin içinde atar durur,
Göğsün içinde çarpar o yürek.
Biz biriz, bizler insanız,
İçimizde uyur sevgi, uyanmayı bekleyerek.
İnsan benzer narin bir çiçeğe,
İncinirse kararır, solar gider.
Yollarda ve karlı dağlarda,
Bu hayat bir tanedir, bir kez geçer.
İyi ruh, bir sabah çisesi olur,
Suya dönüşür, nefes verir cana.
Al onu, büyüt, o sende kalır,
Beşikte gülen bir bebek gibi, yana yana!