MUKAYESE
Sen bir ağaç isen ben de bir insan
İkimiz de bir canız bir ömür yaşarız
Sen bir fidan iken bende bir bebek
Sen emerken topraktan
Ben ise annemden.
Seni köklerin korur uğradığın zorluktan
Benim köklerim annem ile babamdır
Sen rüzgârla ayazla boğuşup ta büyürsün
Ben düşüp te kalkıp yürümeye başlarım
Birkaç senede dallarını yaprağınla süslersin
Benim meyve vermem için hayli yıllar gerekir.
Her sene güçlenir dallarını artırır da durursun.
Benim büyüdükçe korkularım şüphelerim çoğalır
Senin meyvelerin kuşların böceklerin oluşur,
Ben her sene eskirken sen her bahar yenilenirsin
Sana sığınan her cana yuva gölge olurken
Ben kendime gölge olmaktan bile aciz kalabilirim.
Gölge olduklarımdan bile nankörlükler bulabilirim
Hayatım, meyvelerim acıda tatlı da çıkabilir.
Uğursuz bir balta acımasız bir ateş
Uğramazsa yakınlarına, benden uzun yaşarsın.
Gün gelir ben ölüp de ayrılırım dünyadan
Üç beş gün anılır unutulup giderim.
Dokunmazlarsa sana asırlarca yaşarsın.
Sen ölünce bile benden çok değerlisin
Yaprakların toprak olur dalların sobada ateş
Gövden ne olmaz ki; telgraf için direk
Salonlara mobilya kütüphanelerde kitap
Ya da benim gibilere tabut.
Benden daha değerlisin ağaç kardeşim.
Biz karbondioksit veririz dünyaya
Sen ciğerlerimiz için oksijen yaratırsın
Sen bulutları çağırıp yağmuru yağdırır
Biz seni keser seni yakarak
Dünyayı çöle çeviririz.
ÜMİT SOMYÜREK 17/08/24