Kör Eden Işık

O şehrin, insanların büyük isimlerin ve boş alkışların peşinde koştuğu o şehrin içinde, berrak ruhlu bir kadın yaşardı. Ne taht peşinde koşan bir kadındı ne de duvarlara asılacak şan şöhretin hayalini kuran biri. Güzel sözlerin gürültüden değil, kalpten doğduğuna inanırdı.

Bir gün şairlerin ve yazarların katıldığı bir etkinliğe davet edildi. Salon, gülümseyen yüzlerle doluydu; ancak her gülümsemenin içinde bir ışık yoktu. Kiminin gözleri, ruhsuz pencereler gibi soğuktu. Sanattan bahsederlerdi ama kalpleri haset ve kibre zincirlenmişti.

Aralarında kendini büyük gösteren biri vardı. Ağzında tatlı sözler taşıyor, ancak içinde karanlık barındırıyordu. Kadın bunu daha ilk bakışta hissetti. Bu, insana dokunmadan ruhunu yoran türden bir bakıştı.

Etkinlik bittiğinde insanlar hatıra fotoğrafı çektirdi. Ancak daha sonra fotoğraf yayınlandığında kadın, kendi yüzünün kasten kesildiğini gördü.

Durumu açıklığa kavuşturmak için onu telefonla aradı, fakat o telefonu açmadı.

Çünkü iki yüzlü insanlar, hakikatin sesinden korkarlar.

Bir süre sonra adam ona bir sertifika verdi. Mühürlü, övgü dolu sözlerle süslü bir kağıt parçası. Ancak kadın onu eline aldığında, sanki ağır bir gölgeyi taşıyormuş gibi hissetti. Bu bir takdir değildi; sanki nefesini kesmek ve zihnini bulandırmak isteyen karanlık bir perdeydi.

Düşünmeden onu fırlatıp attı.

Çünkü ruhsuz bir kağıt parçasının, insan onuru karşısında hiçbir değerinin olmadığını anlamıştı.

Gözlerini gökyüzüne kaldırdı ve sessizce dua etti:

“Tanrım… Bana sahte bir şan verme. Bana zihnimi, kalbimi ve ışığımı koruma gücü ver.”

O anda kendini daha hafif hissetti.

Çünkü riyakârlığa karşı ruhunu, sahte şöhrete karşı huzurunu seçmişti.

Hasetle yaşayanlar ışıktaki gölgeler gibi dolaşmaya devam ederken, o, sertifikalara ihtiyaç duymayan bir ışıkla sakince yürüyordu.

Çünkü bazı insanlar dünyevi ellerden unvanlar alır, ancak nadir olanlar ışığı doğrudan Tanrı’dan alır.

Sonuç: Sahte şan şöhret rüzgârdaki kâğıt gibi solar, ancak saf bir ruh hiç sönmeyen bir ışık olarak kalır.

Yazar: Sheqere Sina (Arnavutluk)