Bir dağ gibi dimdik duran, bir nehir gibi usulca akan, bir dua gibi sonsuz yankılanan yegâne kudrettir: Anne.

Hayat bana nice şey öğretti; ama bir annenin sessizce öğrettiği, sözsüzce büyüttüğü ders kadar iz bırakanı olmadı. Annemden öğrendim susmayı, sabretmeyi, yıkılsa da yüreği, yıkmamayı... Annemden öğrendim “merhamet”in yalnızca bir duygu değil, bir eylem olduğunu.

Bu yüzden, bir ülkenin haritası çizilmeden önce, annelerin gözleri haritalandırılır. Çünkü yolda kaybolan, ilk o gözlerde yön bulur.
Ve ben diyorum ki: Bu topraklar, ayakta kalabildiyse, anaların duaları sayesindedir.
Kalemlerimiz, sözümüz, ahlâkımız, mücadelemiz – hep onların gölgesinde filizlendi.

Bugün Anneler Günü.
Sadece çiçek alarak değil; yüreğimizi sunarak, hatırlayarak, anlayarak kutlayalım.
Başta kendi annem olmak üzere; evlatlarını sararak büyüten, acısını içine gömen, ama umudunu asla kaybetmeyen tüm annelerin ellerinden hürmetle öpüyorum.

Anneler Günü’nüz kutlu olsun.
Saygı ve muhabbetle,
Güven Albayrak