Yazan: Rabia Saylam Taşdemir

Ebru o sabah çok mutluydu. Cıvıl cıvıl, neşe dolu bir şekilde erkenden uyanmıştı. Sevinçle odasından fırladı, koşarak babasının yanına gitti. Kuş gibi seke seke boynuna sarıldı.

— Baba, babacığım! Hava bugün o kadar güzel ki… Hadi pikniğe gidelim!

Babası biraz tereddüt etti:

— Ama kızım, bugün benim dinlenme günüm.

Ebru ısrarla, gözlerinin içi gülerek:

— Olsun babacığım, gelince dinlenirsin...

Babası gülümsedi, bu neşeye hayır diyemedi:

— Peki, güzel kızım… Şeker parem. Hadi hazırlanın da çıkalım.

Babalarının onayıyla birlikte, aile mutlu bir şekilde yola koyuldu. Piknik alanına vardıklarında büyük bir sevinçle örtüler serildi, mangal yakıldı. Kuş cıvıltıları eşliğinde doğanın ortasında keyifli bir gün başlamıştı.

Minik Ebru, babası ve kardeşiyle top oynamak için ırmak kenarına indiler. Ne var ki bu neşeli anların sonu acıyla bitecekti.

Top birden suya yuvarlandı. Ebru, arkasından koşarken dengesini kaybedip ırmağa düştü. Küçük bedeni anında sulara gömüldü. Babası, düşünmeden kendini suya attı. Umutsuzca sularla boğuşarak yavrusunu aradı. Feryat, gözyaşı, çırpınış… Ama nafileydi.

Kısa sürede olay yerine gelen arama kurtarma ekipleri, günlerce süren bir çalışmanın ardından küçük Ebru’nun cansız bedenine ulaşabildi. Irmağa düştüğü yerden on metre ötede, balçığın içinde yatıyordu. Küçük yüzü kumlarla örtülmüş, gözleri kapanmış, kulaklarından kan sızıyordu. Ama yüzünde sanki bir tebessüm vardı. Hüzünle sormaktaydı sanki: “Neden?”

O hâliyle şehitliğe ulaşmış gibi görünüyordu. Artık yoktu küçük Ebru. Sessizce göç etmişti sonsuzluk ülkesine. Ahiret âlemine, yeniden doğuşun topraklarına...