İçimde Yaşayan Çocuk
Şiir: Abdullatif Mübarek (Mısırlı Şair)

İçimde yaşayan çocuk,
Korku tutuştuğunda, sevinçle alevlenir,
Her çerçeveyi paramparça eder,
Sokağa çıkarak açıkça ilan eder
Bir lokma gerçeği tatma hakkını.
Tam bir masumiyetle yalvarırdı güneş ışınlarına,
Yarını karartmak için geldiklerinde.
Hiç bilmedi ki o yarın,
Kalbin eşiğinde katledilmiş olarak yatan,
Zaten kurban edilmişti.
İçimde yaşayan çocuk,
Arzunun penceresinden düşen kızın
Gölgesinden sessizce parçalar toplar.
Göbeğin altından geçer,
Evin kenarındaki en uç dudağa,
En uzak kıyıdaki köşeye çekilir,
Ve karanlık odalarda, tıkırdatır
Kibrit kutularını.
İçimde yaşayan çocuk,
Sadece tek bir ele sahiptir,
Onunla, önündeki dünyayı toplar,
Onu kümeler halinde çizer.
Ve rüyalarının defterine,
Karalar, sonra yeniden çizer.
İçimde yaşayan çocuk,
Doğuştan inatçıdır.
Her rüyayı bir anda yıkar,
Yeni bir şafağa uyandığı
Anda.