Yemek Grevi

"Neden bana karşı grevdesin, ey yemek?"

Böyleydi şaşkın sorum,

bana onu yemememi fısıldarken.

Aniden,

yutkundum güçlükle, boğazım kurumuştu,

yarım günlük bir açlığın sancısından,

kendi kendime sessiz bir tiradda:

"Ah, şimdi anlıyorum seni."

İçi boş yüzlerden oluşan bir kalabalık,

karınları taşlarla bağlanmış,

ve uzun zamandır aç olanlar,

gözyaşlarıyla dolu gözlerimin önünde yükseldi.

Bir açlık grevi ne besler

ne de doyurur.

Aylardır dayanan aç bir ruhu

kurtarmayacaktır.

Yemeğimi dalgınlıkla bitirdim,

sanki bir dua eder gibi:

Keşke başka birinin midesinde

sindirilebilseydi.

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi | Yemen