KÖR BİR ŞAİRE

Adının bıraktığı gölgeden her geçişimde,
Karanlığın en son terk ettiği yerde
İçimde bir ışık yanar.

Görüşün ötesindekini gördün sen,
Sözcüklerle öyle ufuklar açtın ki,
Sonsuzluk bile aşamaz onu.

Sana gelirim,
Susuzun kadim bir pınara gelişi gibi,
Ruhuma dair ne varsa taşıyarak,
Şiirlerinin ellerine bırakırım;
Daha bütün dönmek için.

Sözcüklerden bir vatansın sen,
Yönler kapandığında,
Yankılanan dizeler için bir sığınak.
Anlam yolunu kaybettiğinde,
Yazılı evrenlerinle geri getirilir.

Şiirinin göğü altında yürürüm,
Yorgunluğumdan büyük kanatlarımın,
Ve bulutların, sesinden bir şeyler taşıdığını
Hissederek.

Seni görmüyorum, ama kanmışım.
Seni duymuyorum, ama varlığının yankısı her yerde.

Şayet imkansızlık mucizelere bir aralık bıraksaydı,
Kalbimi sana bir türbe yapar,
Kalıntılarını en derinlerimde
Bir ışık gibi taşırdım.

Selam olsun sana,
Körlüğü içgörüye dönüştüren,
Şiiri ölümlülüğün ötesine taşıyan sen.

Sözcüklerin sınırlarını aşan bir sevgi,
Ve en saf ruhuna layık bir huzur
Bahşedilsin sana.

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi | Yemen