Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi
 

Sessizliğin Yerçekimi

Yüce olan her şey
ebediyen sessizdir:
dağlar,
gökyüzü,
gök cisimleri,
ve dünyanın çehresini değiştiren,
mutlak bir dinginlik içinde
ufuktan ufka süzülen bulutlar.

Bir kereliğine olsun, gözlerine
gökyüzüne bakma onurunu bahşet.
Yıldızları bu denli yakın,
neredeyse hayranlıkla alnına değecekmiş gibi görmüyor musun?
Ancak o zaman idrak edeceksin ki;
derin bir uçuruma düşen biziz
ve o yıldızlar,
derin kopuşumuz yüzünden
görüşümüze bir ihanet olmuştur.

Ayı dikkatle tefekkür et;
onun eksik parçası, ruhunun tavanında asılı durur,
seni yarım kalmış benliğine dair uyarıp
yeryüzünde ikamet ettirir—
görkemli güneşiyle taçlanmış olsa da—
yine de karanlık bir veçheyle,
kendi kaosunla yüklü.

O narin beyaz pus üzerine düşün,
uzun zamandır beklenen bir yağmurun arayışıyla
kalbinin bir boşluk açtığını hisset;
ve memnuniyetsizliğine rağmen,
göğsünün yabanında
vizyonların otu yeşerir.

Ey kalbini düşüşe terk eden,
dağların hala sessizce durduğunu,
fakat kendi içgörülerini
ilahi aleme açtığını,
senin gelip geçici fırtınalarının altında
dünyanın dengesini koruduğunu görmüyor musun?