Eskiden mevsimlik işçi denildiği zaman; fındıkta, inşaatta, turizmde, tarımda vb. işlerde çalışan emekçi insanlar akla gelirdi. Hiç kimsenin aklına bizim, çocuklarımızın ya da torunlarımızın ufkunu açan, onlara yol gösteren öğretmenlerin olacağı gelmez, gelemezdi. Çünkü öğretmenlik kutsal bir meslekti ve herkes saygı duymak zorundaydı. Ta ki öğretmenlerin değeri ayaklar altına alınana kadar... Önce öğretmenleri kendi içinde çeşitli parçalara ayırdılar, ardından da onların değerini ayaklar altına almaktan geri durmadılar.

       Devlete atanmanın artık neredeyse imkânsız hale geldiği bu zamanda özel sektörde çırpınmaya çalışan öğretmenlerin durumu içler acısı bir hal almaya başladı. “Ucuz işçilik” olarak görülen öğretmenler, okullar ve kurslar tarafından bir nevi şamar oğlanına çevrilmiş durumdadır.  Açılan ilanlara iş bulma umuduyla başvuru yapan öğretmenlere çoğu zaman dönme zahmetinde bulunmaya bile tenezzül etmeyen kurum müdür veya sahipleri öğretmeni en ucuz nasıl kaparız derdine düşmekten geri durmuyorlar. Bir öğretmene başvurduğu iş ilanı için döndükleri vakit, çoğu zaman cebinde son parasıyla hazırlanıp yola düşen öğretmenleri karşılama şekilleri ise utancın en büyüğünü barındırıyordu. Saatlerce içeride öğretmeni bekletip ardından “Ne kadar maaş bekliyorsun?” ile başlayan bir soru ile soğuk bir duş etkisi yaşayan öğretmenin verdiği teklifi beğenmediği zaman da iki dakika içinde görüşmeyi sonlandırıyorlar, ya da öğretmen ile anlaştıkları zamanlarda da öğretmen daha evine varmadan yolda çalan telefonu ile kötü haberi alıyordu. “Kurucumuz fiyatı yüksek buldu, daha ucuz biri ile anlaştık!” Öğretmeni ve emeğini “ucuz” kelimesinin içine hapsediyor ve bir nevi onu bu şekilde aşağılayan yine eğitim camiasında meslektaşı oluyordu. Gerçi anlaşma sağlansa bile iş sözleşmesi geçici süreli iş statüsünde “10 ay” üzerinden olacağı için öğretmenler, her yaz yaklaştığında yeniden işsiz kalma korkusu veya başka bir kurum ile anlaşma, iş bulma derdine düştüğü için tatili ona ve ailesine zehir olarak geçiyordu. Öğretmenin toplumdaki değerini beş paraya indiren kişi ve kurumlar tabii ki öğretmenin emeğini de beş kuruş içine sığdırmaktan geri durmuyorlar ve durmayacaklardı.  Peki ya bu tüm olumsuzluklar karşısında öğretmenlik mesleğine küsüp mecburen kariyer değişikliğine giden üç harfli marketlerde çalışanlar… Vasıfsız olanların vasıflı olandan daha fazla kazandığı bu bozuk sistemde okumak ve okutmak da artık bir çile olmaktan öteye gidemeyeceğe benziyordu. “Bak okursan şunun gibi ortada kalırsın,” sözlerine maruz kalınan bu dönemde umudunu yitirmemek için son bir hevesle bir iş bulma derdine düşen, mevsimlik işçi statüsünden bile daha kötü şartlara düşürülen bu öğretmenlere ne zaman hak ettikleri değer verilecekti?

Son sözüm; mademki ihtiyaç fazlası öğretmen vardı, o zaman neden üniversitede öğretmenlik alanında fakülte ve bölümler açılıyordu? Bu da yetmezmiş gibi açık öğretimden öğretmen alımı yapılmaya devam ediliyordu? Çözüm aslında çok basitti; çoğu yerdeki fakülteleri kapatın, sadece ihtiyaç kadarını alın. İhtiyaç yoksa da ihtiyaç doğana kadar tüm fakülte ve bölümleri kapatın, en azından bu şekilde işi gücü slayt okuyup hiçbir soruna ses etmeyen akademisyenler de bu şekilde biraz dinlenmiş olurlar!