KİMSESİZLİK EVİ

Gölge, şölenler
ve dimdik uyuyan bir konuşma
mezar taşı misali.

Şiirin evi;
bir susuzluğun yüzünde unutulmuş bir pınar;
metafor unutuluşa yaklaştığında
ürperen taslaklar.

Yalnızlığın evi;
konuştuğundan fazlasını dinleyen bir duvar.

Kaybın evi;
zamanın dul kadını,
asla dönmeyen isimleri süpürüyor.

Sürgün evleri;
boş istasyonların omuzlarında uyuyan trenler.

Diğer evler;
kelimeler, kapılar, günler,
kulaklarını savaşlara ödünç veren
ve akşam haberlerinin içinde kaybolmuş çocuklar.

Yokluğun evleri;
bir hayalet geçtiğinde esneyen pencereler,
dönen aşıklara benzeyen.

Çocukluğun evleri;
çocuklar büyüyüp hikayelerin içinde öldükten sonra bile
hala sallanan salıncaklar.

Yenilginin evleri;
aynalar, aynalar, aynalar
hiçbir şeyi yansıtmayan.

Ateşin evi;
savruk bir ağacı hatırlayan odunlar.

Sürgün evleri;
her kapı bir duvara açılır,
her pencere, postanın getiremediği bir kokuya hasret.

Ailenin evi;
çocukluğun, tutulmamış bir salıncak gibi sarktığı bir çatı;
babanın ağzında oynayan zaman
ve annenin ellerinin tadında uyuyan.

Nefretin evi;
hafızanın samanına takılmış bir kibrit çöpü.

TEK BİR YOLCULUĞUN KADINI

Ey zamanın saçmalığında terk edilmiş olan,
kalıntıların ışığın yırtık uzuvlarını istila ediyor.

Dolaşırken yanından geçti mi hiç o kadın ki; 
"ben" dediğinde, tarihin kabileleri titrerdi içinde 
ve avucundan başka yurt bulamazdı?

Yüzün,
gölgenden emin olmak için istasyonlarda kurduğun
eski bir bahane.

Reema Hamza
Suriye