10 Temmuz gecesi, Türkiye’nin üç büyük şehri aynı göksel şölene tanıklık etti. Ankara’da serin taşlara vuran gümüş ışık, İzmir Körfezi’ni bir düş sahnesine çevirirken, İstanbul’un kuleleriyle çatıları arasında neredeyse bir destan yazıldı. O gece gökyüzüne bakan herkes, başka bir âleme açılan pencereyi gördü; dolunay, sadece gökyüzünde değil, kalplerde de tamamlandı.

Bir edebiyatçının gözünden bu gece, zamanın dışına taşan bir anlatı gibiydi. Dolunay, sadece ayın değil, insanın iç evreninin de tamamlanma anıdır. Birçok kültürde bu evre, bırakma, arınma ve niyet etme zamanı olarak bilinir. Evlerde mumlar yakıldı, balkonlarda dualar fısıldandı, bazıları eski defterleri kapattı; kimileri yeni yolların eşiğine bir adım attı.

Kadim bilgeliklere göre dolunay, içsel aydınlanmanın zamanıdır. Hermetik geleneklerde, dolunayda yapılan niyet çalışmaları ve suya bırakılan kelimeler, evrenin titreşen alanına gönderilen birer çağrıdır. Bazı insanlar bu geceyi "aydınlanma defteri" yazarak geçirdi. Kimi, geçmişin gölgelerini ay ışığında arındırırken; kimi, geleceğe bir mektup bıraktı.

Dolunay, aynı zamanda edebiyatçılar için de bir çağrıdır. Şairler geceleri yazar; romanlar ay ışığında kurgulanır. Ay, her zaman karanlıkla ışık arasında bir köprü olmuş, yazıya düşen gölgenin ilham kaynağı sayılmıştır. O gece kalem eline gelen her yazar, biraz ay, biraz da geceydi.

Bu gökyüzü hadisesi, sadece gören gözler için değil, gören yürekler için de unutulmazdı. Dolunay, hepimizin içinde bir şeyleri tamamladı; belki bir hikâyeyi, belki bir vedayı, belki de bir başlangıcı...