Kurban Bayramı’nın ilk günü, yıllardır değişmeyen bir manzara ile sabaha uyandı: elinde sargılar, yüzünde mahcubiyetle hastanelere koşan acemi kasaplar.
İstanbul’dan Hakkâri’ye, Trabzon’dan İzmir’e kadar yüzlerce vatandaş, kurban kesimi sırasında çeşitli derecelerde yaralanarak acil servislere başvurdu. Sadece İstanbul’da sabah saatlerinden itibaren 950'yi aşkın kişi acil servislere kaldırıldı.
Bıçak tutmayı bilmeden keskinliğe soyunan ellerin, kurbanla insan arasında kaldığı bu tuhaf sahneler; neredeyse toplumsal hafızada bayramla özdeşleşen birer “kan ritüeline” dönüşmüş durumda.

Sağlık çalışanları ise her yıl olduğu gibi bu yıl da bayramı nöbetle geçiriyor. Acil servislerdeki yoğunluk, pandemiden miras kalan yorgunluğun üzerine eklenirken; "acemi kasaplar" artık yalnızca bir sağlık sorunu değil, toplumsal bir davranış biçiminin de göstergesi olarak yorumlanıyor.

Edebiyatın gözünden bakıldığında ise bu durum; bireyin modern yaşamın karmaşası içinde ritüellere karşı nasıl hazırlıksız kaldığının, doğayla ve kendi eliyle kesmesi gereken kaderle arasına ne kadar mesafe koyduğunun alegorisi sayılabilir.

Yaralananlar arasında kurbanı değil, kendini feda eden nice eli sargılı vatandaş, her yıl bu manzaraya bir "klasik" olmanın buruk tebessümünü ekliyor.