
Arnavutluk’un o büyüleyici "şiir şehri" Pogradec’ten sesleniyorum sizlere. Ben Amarilda Dokollari. Hayatı; aşkın, acının, yokluğun ve umudun iç içe geçtiği bir yolculuk olarak görüyor ve bu yolculukta hissettiklerimi dizelere sığdırarak ruhumu kelimelerle paylaşıyorum.
Edebiyat yolculuğumda beş farklı eser kaleme aldım; “Dashuri dhe Dhimbje” (Aşk ve Acı) ile insan ruhunun gerçekliğini ararken, “Dhimbja e fundit e zemrës” (Kalbin Son Acısı) ile yaralarımızı konuştum. “Në krahët e dashurisë” (Aşkın Kollarında) ile umuda sığınırken, babamın yokluğunda gökyüzüne bakarak yazdığım “Me sy nga qielli” (Gözler Gökyüzüne) ile sonsuz bir özlemi dile getirdim. Son olarak, kalbimdeki en derin minneti “Nënë” (Anne) adlı eserimle taçlandırdım.
Benim için şiir, sadece bir sanat değil, insanın en savunmasız anlarında sığındığı bir limandır. Dünya çoğu zaman adımlarımızı yargılar, hatalarımızı sayar ve başarılarımızı kıskanır. Ancak annemizin kalbi, bu dünyanın soğuk duvarlarını aşan tek yerdir. Geçtiğimiz günlerde 35. yaşımı kutlarken, bana en çok annemin o sıcak sarılışının ve sözlerinin eksikliği hatırlattı ki; aslında dünyada hiçbir şey, karşılıksız bir anne sevgisi kadar değerli değildir.
"Nëna" (Anne) üzerine kaleme aldığım şu satırlar, benim size, sizin de annenize ulaştırmak istediğiniz o saklı mesajdır:
"Dünya, beklentilerini karşılamadığında kapısını yüzüne kapatır; anne ise kapıyı sana açık bırakır. Dünya sana etiketler yapıştırır; anne ise seni çocukluğundan beri kalbini okşayan isminle seslenir. Dünya nerede hata yaptığını hatırlatır; anne ise ne kadar değerli olduğunu hatırlatır."
Pogradec’in esintisini, ruhumun sızısını ve sevgisini sizlerle paylaşmaktan onur duyuyorum. Her dizede biraz kendinizi bulmanız, her kelimede yaralarınızın sarılması dileğiyle. Edebiyat Magazin Gazetesi sayfalarında, bu duygusal yolculukta birlikte yürümeye devam edeceğiz.
Sevgiyle kalın,
Amarilda Dokollari

Yorum Yazın