Amarilda Dokollari
("Fundi i Dashurisë" adlı şiir kitabından)
Bir zamanlar mutluluğun hüküm sürdüğü bir evde,
şimdi sessizlik yerini aldı.
Karanlıkta titreyen bir ses dua ediyor,
küçücük bir el artık güçlü ve ağır.
"Yapma!" diyor anne, gözleri yaşlarla dolu.
Ama sözcükler dudaklarından çıkamadan kırılıyor.
Bir zamanlar yalnızca bir kucaklanma isteyen çocuk,
bugün sevginin asla incitmemesi gerektiğini unutmuş.
Baba susuyor...
Köşedeki soğuk bir taş gibi.
Öyle yaralar taşıyor ki,
kelimeler bile onları anlatmaya yetmiyor.
Oysa sarılmak için var olan eller,
şimşek gibi ruhun üzerine iniyor.
Mutfakta sessizce ağlayan bir anne,
eskisi gibi konuşmayan bir baba,
acıyı hissedemeyen bir çocuk...
Gücünü gösteriyor,
ama utancın ne olduğunu bilmiyor.
Bir zamanlar etrafında sevgiyle toplandıkları
o sıcak sofradan,
şimdi geriye yalnızca hüzünlü anılar kaldı.
"Aile" denilen o kutsal köprü,
nasıl da böylesine kolay yıkılabiliyor.
Oysa hiç yıkılmaması gerekirdi.
Yorum Yazın