Hatay’dan Babalar Günü’ne: Enkazın Altından Yükselen Babalar

Yazar: Malik Ördek

Sevgili okurlarım,

Bugün Babalar Günü.

Hatay’da, Antakya’nın dar sokaklarında, Samandağ’ın rüzgârında, İskenderun’un limanında bu gün buruk kutlanıyor. 6 Şubat 2023’ten beri “baba” kelimesi burada sadece bir unvan değil; bir direniş, bir yaşam mücadelesi ve ayakta kalma hikâyesidir.

Deprem gecesi birçok baba, evladını korumak için üzerine çöken betonu kendi bedeniyle karşılamaya çalıştı. Bazıları enkazdan önce çıkabildi, bazıları ise enkaz altında “Baba, galiba ben de öleceğim” diye fısıldayan evladının sesini sonsuza dek yüreğinde taşıdı. Kimisi eşini ve üç çocuğunu kaybetti, kalan bir avuç evladıyla hayata tutundu. Kimisi hâlâ enkaz altında kalan yavrusunun hayalini bırakamıyor; her sabah aynı umutla arama noktalarına bakıyor.

Hatay’da deprem sonrası babanın mücadelesi, sıradan bir “geçim derdi” olmanın çok ötesinde. Konteynerde ya da geçici konutlarda uyandığınızda ilk işiniz, “Bugün çocuklar ne yiyecek?” sorusunu düşünmek oluyor. İş yok, gelir yok, gelecek belirsiz. Ama baba, Hataylı baba, “Çocuklarım aç kalmasın” diye sabahın köründe inşaatlarda, tarlalarda, yeniden doğan şehirde bir tuğla daha taşımak için koşuyor.

Bazıları hem anne hem baba oldu. Torununa hem ninelik hem babalık yapan babaanneler gördük; ama asıl yükü sırtlayan babalar da var. Eşini, anneannesini, dayısını kaybeden bir baba; kalan evlatlarına hem yemek pişiriyor hem ödev yaptırıyor hem de “Korkma yavrum, artık yer sarsılmayacak” diyerek teselli etmeye çalışıyor. Çünkü gerçek korkuyu kendisi her gece yaşıyor.

Bu mücadele sadece maddi değil; aynı zamanda ruhsal bir mücadele. Gece 04.17’de uyanıp “Yine mi?” diye yer sarsıntısına kulak kabartan babalar... Çocuklarının travmasını atlatabilmesi için önce kendi travmasını bastıran babalar... “Ben güçlü olmalıyım” diye ağlamayı erteleyen, ama Babalar Günü’nde mezarlıkta sessizce gözyaşı döken babalar...

Hatay’da yeniden yapılanma devam ediyor. Yeni evler yükseliyor, okullar açılıyor, YKS’ye giren gençlerimiz umutla sınav salonlarına giriyor. Ama o babalar hâlâ enkazın tozunu ciğerlerinde taşıyor. Onlar için Babalar Günü, hediye beklemek değil; “Evlatlarıma benden geriye nasıl bir hatıra kalacak?” sorusunu sormaktır.

Ey Türkiye’nin dört bir yanındaki babalar...

Ve ey babasını kaybeden evlatlar...

Hatay’daki bu babalar size şunu söylüyor: Toprak altında bile evladını korumaya çalışan bir baba, ayakta kaldığı sürece o şehri de ayağa kaldırır.

Bu Babalar Günü’nde, Hatay’ın yorgun ama dimdik duran babalarına saygıyla eğiliyorum. Onlar sadece baba değil; bu şehrin bel kemiği, umudun ta kendisidir.

Başınız dik olsun. Elleriniz nasırlı, ama kalbiniz sıcak kalsın.

Malik Ördek
Antakya / Hatay