Aydınlanan Sezgiler

Bulutlar,
gökyüzünün
kendi renginden ayrı bir tona büründürdüğü,
geçici düşlerdir yalnızca.

Ne zaman yazı anlamaya çalışsam,
masmavi gökyüzü
sonsuzluğa açılan
uçsuz bucaksız bir kapı gibi
serilir önüme.

Göksel ışıkların güzelliğinde,
dilin adını koymaya yetmeyeceği
öyle bir anlam gizlidir ki,
göğün sayfaları
sessiz bir hitabeye dönüşür.

Ve o hitabe,
gören gönüllere,
Yaratıcısının işlediği
yüce ihtişamın
işaretlerini fısıldar.

Bakarsın;
ay,
kendine yazılmış kaderi izlercesine
evreden evreye geçer.

Sanki evren,
her dönüşünde
içimizde saklı duran bakışa,
başlangıcın en kadim sırrını
yeniden gösterir.

Bir de güneş vardır…

Her gün,
denizin ardında kaybolduktan sonra
mucizesini yeniden tekrar eder.

Ufku geride bırakır,
ardında yalnızca
yeniden doğuşunun
şahitliğini bırakır.

Ne mutlu,
ışığı hakikatin kendisi olarak görebilen ruha!

Ne mutlu…

Çünkü ona ulaşan gizli yol,
çoğu insanın
bakmayı hiç düşünmediği
istikametten başlar.

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi | Yemen